Bir huzurevinde çalışmak, dışarıdan göründüğünden çok daha zor olabilir. Burada yaşayan insanların çoğu yaşlılıkla birlikte çeşitli sağlık sorunlarıyla mücadele eder. Bazıları tekerlekli sandalye kullanır, bazıları ise günün büyük bölümünü yatakta geçirmek zorundadır. Ben June. Yaklaşık beş yıldır bu huzurevinde hemşire olarak çalışıyorum. Daha önce üç yıl acil serviste görev yapmıştım. Hastanenin yoğun temposundan uzaklaşmak için buraya geçmiştim ancak burada karşılaşacağım olayları tahmin edemezdim.
Huzurevimiz gündüzleri oldukça hareketlidir. Hemşireler, doktorlar, bakım görevlileri ve etkinlik koordinatörleri sakinlerin ihtiyaçlarıyla ilgilenir. Akşam sekize kadar ziyaretçi kabul edilir. Aileleri olmayan yaşlılarımız için gönüllüler gelir, çeşitli etkinlikler düzenlenir. Bingo, müzik dinletileri ve güzellik günleri en sevilen aktiviteler arasındadır. Özellikle kuaförün geldiği günlerde kadın sakinlerimiz büyük bir heyecan yaşar. Saçlarını yaptırır, makyajlarını tazeler ve birbirlerine iltifat ederler.
Her şey huzurevimize Dr. William Jones’un gelmesiyle değişti.
William, herkesin Billy diye hitap ettiği, omuzlarına kadar uzanan sarı saçları ve mavi gözleriyle dikkat çeken yakışıklı bir doktordu. Sakinlerle konuşurken son derece nazik davranıyor, onlara küçük hediyeler getiriyor ve sürekli gülümsüyordu. Kısa sürede hem hastaların hem de çalışanların sevgisini kazanmıştı.
Ancak ben onda başkalarının fark etmediği bazı davranışlar görmeye başladım.
Bir gün ilaç dağıtırken odalardan birine girdim. Billy, yaşlı bir kadın hastaya masaj yapıyordu. İlk bakışta sıradan bir uygulama gibi görünüyordu fakat dokunuşlarının tıbbi bir amaç taşımadığından şüphelendim. Kadın ne olup bittiğini tam olarak anlayamıyor gibiydi.
Başka bir gün, muayene sırasında bir hastanın mahremiyetine yeterince dikkat etmediğini gördüm. Bu olaylar beni ciddi biçimde rahatsız etmeye başladı.
Gördüklerimi tarihleriyle birlikte küçük bir deftere kaydetmeye karar verdim. Çünkü ortada yalnızca uygunsuz davranışlar değil, savunmasız insanların güvenliğini ilgilendiren ciddi bir mesele olabilirdi.
Billy’nin çalışanlarla ilişkileri de dikkat çekiciydi. Bazı hemşirelerle iş ortamına uygun olmayan yakınlıklar kuruyordu. Bir gece konferans odasının önünden geçerken onun başka bir hemşireyle samimi bir durumda olduğunu gördüm. İkisi de beni fark etmedi.
Ertesi gün yine benzer bir olayla karşılaştım.
Bütün bunlar huzurevindeki profesyonel sınırların giderek ortadan kalktığını düşündürüyordu. Billy’nin çekiciliği ve insanlarla kolay iletişim kurabilmesi, davranışlarının sorgulanmasını zorlaştırıyordu.
Ona karşı benim de bir miktar çekim hissettiğimi inkâr edemezdim. Fakat bu, yaptıklarını görmezden geleceğim anlamına gelmiyordu.
Cuma Akşamı Daveti
Bir cuma günü Billy’yle konuşmaya karar verdim.
“Bu akşam bir planın var mı?” diye sordum.
Şaşırarak yüzüme baktı.
“June, bana çıkma teklif mi ediyorsun?”
“Evde güzel bir yemek hazırlayacağım. Gelmek ister misin?”
Gülümsedi.
“Memnuniyetle. Açıkçası benimle ilgilendiğini düşünmüyordum.”
“Belki de beni yeterince tanımıyorsundur.”
Saat yedide buluşmak üzere anlaştık. Adresimi verdim ve işten ayrıldım.
Eve giderken markete uğradım. İtalyan usulü köfte, patates püresi ve yeşil fasulye hazırlamaya karar vermiştim. Tatlı olarak da elmalı turta yapacaktım.
Eve ulaştığımda önce yemekleri hazırladım. Ardından duş alıp siyah elbisemi giydim, saçlarımı düzelttim ve makyajımı yaptım.
Saat tam yedide kapı çaldı.
Billy elinde bir şişe Cabernet Sauvignon ile kapıda duruyordu.
“June, harika görünüyorsun.”
“Teşekkür ederim. Sen de oldukça şıksın. İçeri gelsene.”
Salona geçtik. Şaraplarımızı doldurdum ve kısa bir süre sohbet ettik.
Billy huzurevindeki görevinden memnun olduğunu, sakinlerin kendisini sevmesinin hoşuna gittiğini anlattı. Daha önce acil serviste çalıştığını, oradaki hareketliliği bazen özlediğini söyledi.
“Burada da oldukça popüler olduğunu fark ettim,” dedim.
Güldü.
“İnsanlarla iyi anlaşmaya çalışıyorum.”
“Evet, bunu görüyorum.”
Söylediklerimin altında başka bir anlam olduğunu fark edip etmediğini anlayamadım.
Bir süre sonra yemek odasına geçtik. Hazırladığım yemekleri çok beğendi. Annemden öğrendiğim tarifleri anlattım. Huzurevinde yaşadığımız komik olaylardan konuştuk.
Akşam beklediğimden daha keyifli geçiyordu.
Fakat asıl konuşmamızı henüz yapmamıştık.
Beklenmedik Yüzleşme
Yemekten sonra salona döndük.
Billy yanıma oturup elimi tutmaya çalıştı.
“June, uzun zamandır seninle baş başa kalmak istiyordum.”
Elimi nazikçe geri çektim.
“Billy, önce konuşmamız gereken bir konu var.”
Yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Nedir?”
“Bazı hastalara yaklaşımını gözlemledim. Yaptığın masajları, muayenelerdeki davranışlarını ve çalışanlarla kurduğun ilişkileri gördüm.”
Bir süre sessiz kaldı.
“Yanlış anladığın şeyler olabilir.”
“Olabilir. Bu yüzden sana doğrudan soruyorum. Hastaların açık rızasını ve mahremiyetini nasıl koruyorsun?”
Billy koltuğunda doğruldu.
“Ben doktorum, June. Ne yaptığımı biliyorum.”
“Doktor olman her davranışını doğru yapmaz. Buradaki insanların bazıları kendilerini savunabilecek durumda bile değil.”
Sözlerim onu rahatsız etmişti.
“Beni suçluyor musun?”
“Gördüklerimi anlatıyorum. Ayrıca bunları not ettim. Konunun uygun şekilde incelenmesi gerektiğini düşünüyorum.”
Billy ayağa kalktı ve pencereye yürüdü.
“Beni buraya bunun için mi davet ettin?”
“Seninle sakin bir ortamda konuşmak istedim. Ama bu görüşme resmi bir incelemenin yerine geçmeyecek.”
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonunda Billy arkasını döndü.
“Bazı davranışlarımın yanlış anlaşılabileceğini kabul ediyorum. Belki sınırları yeterince düşünmedim.”
“Burada önemli olan senin niyetinden çok hastaların güvenliği.”
Başını eğdi.
“Haklı olabilirsin.”
O akşam romantik bir buluşma olarak başlayan görüşmemiz, ciddi bir yüzleşmeye dönüşmüştü.
Billy kısa süre sonra ayrıldı.
Huzurevinde Değişen Düzen
Ertesi hafta gözlemlerimi kurum yönetimine ilettim. Hazırladığım notları sundum ve tanık olduğum olayları ayrıntılı biçimde anlattım.
Yönetim konuyu incelemeye aldı. Hastaların mahremiyetinin korunması ve muayenelerde uygun prosedürlerin uygulanması için ek önlemler getirildi.
Billy’nin hastalarla tek başına gerçekleştirdiği bazı uygulamalar durduruldu. Çalışanlara mesleki sınırlar ve hasta hakları konusunda yeniden eğitim verildi.
Bir süre sonra Billy’nin huzurevinden ayrılarak hastanede başka bir göreve geçtiğini öğrendim.
Onunla bir daha görüşmedik.
Huzurevindeki yaşam ise zamanla eski düzenine kavuştu. Güzellik günleri, müzik etkinlikleri ve oyun saatleri devam etti. Yaşlı sakinlerimiz yeniden günlük yaşamlarının küçük mutluluklarına odaklandı.
Ben de işime devam ettim.
Yaşadıklarım bana önemli bir şey öğretmişti: Bir insan ne kadar sevilen, başarılı veya çekici olursa olsun, mesleki sorumluluklarının üzerinde değildir.
Özellikle kendilerini korumakta zorlanan insanların bulunduğu bir yerde, güven her şeyden önce gelir.
